Terug

In onze kinderschoenenwinkel My Fancy Boots krijgen we vaak de vraag hoe het komt dat kinderschoenen even duur zijn als schoenen voor volwassenen. Tenslotte is er toch minder materiaal nodig om kinderschoenen te maken?

Er zijn verschillende aspecten die bijdragen aan de prijs van een schoen. De hoeveelheid materiaal die nodig is, is er slechts één van en het is eigenlijk het enige aspect dat de prijs naar beneden drukt. Alle andere duwen de prijs omhoog. Enkel dankzij het feit dat er voor kinderschoenen minder materiaal nodig is, zijn ze niet duurder dan schoenen voor volwassenen.

Bedenk wat er allemaal gedaan moet worden alvorens het eerste schoentje van een model gefabriceerd kan worden. Tekeningen en ontwerpen worden gemaakt, een 3D-voorbeeld in karton wordt in elkaar geknutseld, een prototype van de schoen met echte materialen wordt manueel geknipt en aan elkaar genaaid. Voor de machines op de productielijn moeten er nieuwe messen ontworpen én op maat gefabriceerd worden. (Die messen zijn nodig om de lederen onderdelen van de schoen in de juiste vorm te snijden.)

Of hij nu 1.000 of 10.000.000 exemplaren van een schoenmodel produceert, al deze zaken moet de fabrikant sowieso doen en hij moet er telkens evenveel werk in steken. Deze vaste kosten worden op elk verkocht paar schoenen voor een deel terugverdiend. Omdat er nu eenmaal meer volwassenen dan kinderen zijn, kan je van een volwassenenschoen meer exemplaren verkopen dan van een kinderschoen. En daardoor moet je die vaste kosten door een kleiner aantal verkochte paren delen bij kinderschoenen. Een eenvoudige regel van drie dus, die er jammer genoeg voor zorgt dat een paar kinderschoenen duurder wordt.

Niet alleen leven er meer volwassenen dan kinderen op onze wereldbol; kinderschoenen zijn vaak ook gericht op een nauwe leeftijdscategorie. Vele modellen eerste stappertjes worden bv. in de smalle matentabel EU 19 tot EU 23 gemaakt, wat de noemer (herinner u de lessen over de breuken uit de basisschool! :-) ) in bovenstaande regel van drie nog kleiner maakt.

Zelfs de stelling dat er “heel wat minder materiaal nodig is voor een kinderschoen” moet, hoewel ze waar is, toch genuanceerd worden. Een kinderschoen heeft immers onderdelen die een schoen voor volwassenen niet of minder uitgesproken heeft. Zo hebben goede kinderschoenen voor de eerste stappertjes een sterke en grote contrefort die ervoor zorgt dat de hiel op zijn plaats blijft. Ook wordt een kinderschoen meer gedecoreerd dan de meeste schoenen voor volwassenen, die nogal sober zijn. Voor een jong kind mag het schoeisel er immers wat fleureriger en toffer uitzien. Al die fijne afwerkingen (bloempjes en versieringen) bestaan vaak uit kleine stukjes leder die aan elkaar genaaid moeten worden. De arbeidsuren die in één paar kinderschoenen gestoken worden, zijn daarom groter.

Om uit de grote lappen leder een stuk te snijden waaruit de schoen gemaakt zal worden, wordt normaal gezien een procédé gebruikt waarbij het leder doormidden gebrand wordt. Dat procédé is vrij goedkoop, maar heeft als nadeel dat een deel van het leder verloren gaat door brandsporen. Dat is niet zo erg voor grote schoenen, maar hoe kleiner de schoenen, des te groter wordt in verhouding het deel dat verloren gaat. Omdat het deel dat verloren gaat met dit procédé voor kinderschoenen te groot zou zijn, worden deze grote lappen leder voor kinderschoenen niet doormidden gebrand, maar wel gesneden of gelaserd. U kunt het al raden: daarvoor is dan wel een duurdere machine nodig.

Dus de volgende keer vraagt u in de schoenenwinkel niet “waarom zijn de kinderschoenen even duur als de schoenen voor volwassenen?”, maar wel: “hoe komt het toch dat die kinderschoenen even goedkoop zijn als de schoenen voor volwassenen?”.